Elyse

 

20 maart 2015, het begin van de lente moest ook het begin van nieuw leven zijn. Het begin van ons gezinnetje. Voor die datum was ik namelijk uitgerekend van ons eerste kindje.

Op 14 juli 2014 was het zover. Ons vermoeden werd eindelijk bevestigd met een positieve zwangerschapstest. Dolgelukkig waren we. Spannend! Het is toch een heel avontuur om een eerste kindje op de wereld te zetten. We hadden toen nog geen enkel idee wat voor een avontuur het zou worden.

De zwangerschap verliep niet geheel probleemloos. Na een bloeding op 12 weken en een NIPT-test (die we lieten uitvoeren na slechte bloedwaarden op 20-weken), zag alles er dan toch goed uit en konden we stilaan beginnen aftellen. Wel was er nog een bloedklonter te zien op de 24-weken echo. In het oog houden, want deze kon zorgen voor een vroeggeboorte, maar daar moesten we ons nog geen zorgen om maken.

Ondertussen vernamen we ook dat we in blijde verwachting waren van een meisje. Een heel actief meisje, zo hoorde we bij elke echo en ondervonden we zelf aan het gewoel. De voorbereiding op haar komst was in volle gang en het nieuwe jaar was in aantocht.

IMG_0952.JPG

Op 30 december, de ochtend van mijn volgende controle, werd ik echter weer wakker met een bloeding. Het begin van 3 helse weken. Terwijl ik vorige keer de kalmte goed wist te bewaren, sloeg de paniek nu wel stevig toe. We waren namelijk ondertussen al heel wat weken verder en er zat al een heus boeleke in mijn buik. Ik probeerde een teken van leven op te vangen van ons meisje, dat duurde dit keer langer dan ik gewoon was. Maar uiteindelijk volgde er toch een stampje… ze was gewoon nog niet goed wakker.

We reden in allerijl naar de spoed in het Imelda ziekenhuis. Gyneacolge en verpleegster keken bezorgd. “Zoveel bloed…”… Maar toch zag alles er goed uit op echo! Lengte van de baarmoederhals was nog 3,6cm, perfect dus. Ondertussen was ik 29 weken zwanger en naar huis mocht ik niet meer zo direct. Pas wanneer de bloeding gedurende 48u gestopt was. 3x per dag werd ik aan de monitor gelegd, heel onaangenaam… het leek wel of de contracties toenamen… De volgende dag volgde een uitgebreide controle. Al was de lengte van de baarmoederhals gedaald tot 2,6cm (-1cm op 1 dag – zoveel?!), de gyneacologen waren positief.

Op donderdag 1 januari was de bloeding dan eindelijk helemaal voorbij. Het verplegend personeel was opgelucht. Ze waren er duidelijk niet gerust in geweest, maar nu mocht ik bijna naar huis. Ik kon al gerust een kleine wandeling doen. We konden verder aftellen. Tot ik vrijdagochtend wakker werd met een verschrikkelijke rugpijn: mijn darmen – dacht ik. Weeën – bleken het.

Zo heb ik nog een dagje liggen afzien. De verpleegsters brachten pilletjes om de baarmoeder te kalmeren. Tot de krampen ‘s avonds met slechts 4 minuten pauze kwamen. Dit klopte niet. Bij de controle ‘s avonds bleek de lengte van de baarmoederhals gezakt naar 8mm! Ik kreeg weeënremmers en er werd naar het UZA gebeld om te informeren of ze daar nog plaats voor ons hadden. De ambulance was op komst. En ons prutske ook.

Alvorens me op te laden in de ambulance keek de gyneacoloog-stagair van het UZA nog even of ik nog wel vervoerd kon worden. 3cm ontsluiting… het was op het nippertje, maar ze namen me toch mee voor een hobbelige rit.

In het UZA aangekomen kregen we al rap gezelschap van het diensthoofd. Opnieuw een echo. De gyneacoloog was positief, ons meisje zag er voor 29 weken (was ze niet al een week verder? – ik heb dat idee van in het begin gehad) al heel flink uit en ze had reeds longrijping gehad.

Na 2 uurtjes aan de monitor besloot men toch over te gaan tot een keizersnede. Ons meisje lag in stuit (ze had de dag voordien besloten zich nog eens te draaien) en op deze manier kon ze gecontroleerd geboren worden. Pas veel later vernamen we dat deze beslissing genomen werd omdat de placenta begon te lossen en het dus echt wel dringend was.

De keizersnede was geen al te leuke ervaring. Prematuurtjes krijgen ze er blijkbaar vaak niet al te gemakkelijk uit, of dat was bij ons meisje toch niet het geval. Het betere duwen trekwerk. De begeleiding was echter super! Gelukkig, want ik was ondertussen zo ontzettend misselijk van alle drankjes en het hele gebeuren.

Op 3 januari om 26 na middernacht haalden ze een prachtig meisje te voorschijn. We noemden ons prinsesje Elyse. Een klein wezentje van 41 cm en 1kg290. Ze liet zich heel even opmerken met een klein kreuntje (oef!) en werd dan overgelaten aan de goede zorgen van de neonatologen. Mijn vriend was ondertussen blijkbaar al ingelicht over al wat er ondertussen kon mislopen. De eerste 3 dagen waren de meest kritieke.

Ons meisje werd naar neonatologie gebracht, ik kon enkel een glimps van haar opvangen. Een uurtje later zou ik haar uitgebreid kunnen bewonderen alvorens die nacht nog wat slaap mee te pikken. Enkele uren later mocht ik Elyse dan eindelijk voor het eerst bij me nemen om te kangeroeën. Wat een zalig moment!

Elyseke deed het al snel ontzettend goed. De volgende dag ademde ze al volledig zelfstandig. En binnen de kortste tijd had ze enkel nog een maagsonde. Elke dag vooruitgang, weer wat meer voeding. Elke dag een complimentje van de verpleegkundigen. Dit kindje wilde duidelijk vooruit! En steeds weer hoorden we ook… “wat een actief kindje” en “een echt meisje”. We genoten van onze momentjes. Kangeroeën, temperatuur nemen, mini-pampertje verversen.

IMG_1254.JPG
We durfden stiekem al wat vooruit blikken.. “Wanneer mag ze naar huis, in het beste geval?” Aan dit tempo kon dat wel eens meevallen. Dichte familie en meter en peter kwamen al eens op bezoek op neonatale. Op zondag 11 januari gingen we trots naar huis na de opmerking van de verpleegster “Leuk om nog zo eens een goeike te hebben.” Dat was onze laatste mooie dag…

Maandag 12 januari moest mijn vriend de eerste dag terug gaan werken. Hij was die ochtend ons Elyseke gaan aangeven op het gemeentehuis. Ik was wat kleertjes voor prematuurtjes gaan kopen. Die kon onze flinke, 1 week oude dochter ondertussen al aandoen. ‘s Middag, tijdens de pauze, ging mijn vriend D. als eerste bij ons meisje op bezoek. Ik had nog heel de namiddag tijd. Of dat dacht ik toch. D. smste me dat ik maar best zo snel mogelijk kwam want Elyseke was wat ziekjes. Ze had die ochtend wat diarree gehad. Niets ergs, we wisten dat ze wel eens ziek ging worden.

Maar toen D. ons Elyseke wilde geruststellen door zijn hand op haar rugje te leggen liep het volledig mis. Op een halfuurtje tijd werd ze doodziek. De ademhaling stokte, haar hartslag daalde… Tegen de tijd dat ik in het ziekenhuis aankwam was ons meisje al in slaap. Ze zag er grauw uit, buikje helemaal opgezet. Er schoot nog maar weinig over van ons actief kleintje.

Neonatologen en verpleging stonden rond haar couveuseke. Bloed prikken wou maar niet lukken, er zat niet genoeg druk meer op waardoor het meteen stolde als het in de naald kwam. Ik wist toen al hoe laat het was…

Een paar uur later werd ze geopereerd om te kijken hoe erg haar darmpjes er aan toe waren. De operatie was veel sneller gedaan dan we in gedachten hadden. Zoals we vermoeden was dit geen goed teken. Haar darmen waren van begin tot einde ontstoken, er schoot gewoon geen goed stukje meer over. Elyse had NEC (necrotizerende entrecolitis) ontwikkeld. De snelheid en de mate waarin ze deze gekregen had was echter uitzonderlijk. De chirurg zei ons dat ze een stoma hadden gestoken en we nog 2 dagen moesten wachten om dan terug te kijken welk deel van de darm zich hersteld had. De neonatoloog zei ons dat we de komende uren moesten afwachten. We hadden door dat ze de volgende ochtend niet zou halen. Een half uurtje later lieten ze haar buikje zien: terug helemaal opgezet en blauw. Voor zover we het nog niet doorhadden maakten ze ons duidelijk dat we afscheid moesten nemen.

We werden in een apart kamertje gezet waar de verpleging de toestellen (bij het ziek worden was ze geïntubeerd) uitschakelde en sensortjes loskoppelde. Voor het eerst mochten we haar als een echt boeleke in de plooi van onze arm vastnemen. Elyse gaf nog een klein krimpje En koelde dan stilletjes af. De shock werd haar fataal…

De 3 dagen die daarop volgenden zijn we nog elke dag vaarwel gaan zeggen om haar dan vrijdag uiteindelijk te moeten begraven.. Sindsdien blijft er een enorme leegte achter.

Waarom ze die NEC ontwikkeld heeft blijft een raadsel. De nabespreking leverde geen antwoorden op. Het komt er op neer dat dit ‘uitzonderlijk’ was en dat we ‘pech’ hadden.

Het beeld van ons actieve prinsesje met haar nieuwsgierige blik blijft, ik stel me nog steeds haar lange vingertjes op mijn huid voor… Zo’n perfect meisje, dit had zo anders moeten lopen. We missen onze kleine meid!

6 thoughts on “Elyse

  • Lieve mama van Elyse*,

    Heel heel heel veel sterkte voor jullie allemaal. Bedankt voor je reactie op mijn blog.

    Ik hoop dat het schrijven jou ook verder helpt… Dat jullie samen een manier vinden om om te gaan met het verlies van jullie meisje. Al wordt het nog een lange weg met pieken en dalen. Toch beloof ik je dat het ooit zachter en anders wordt. Nooit meer hetzelfde als voorheen, maar terug leefbaar. Het gemis blijft, maar de scherpe kanten gaan eraf. Geef het tijd, veel tijd…Huil als je moet huilen, lach als je wil lachen en voel je daar vooral niet schuldig over. Laat het op je afkomen en ga er dwars doorheen..

    Jullie meisje zal er altijd en overal bij zijn..

    Tis een prachtmeid <3 waarom toch…

    Dikke dikke knuffel x Sharon – Mama van Nina*

  • voorlopig heb ik niet veel woorden, ik wil jullie enkel ‘zeggen’ dat ik hier met tranen in mijn ogen je blog gelezen heb … veel sterkte x Evy, mama van Menno en Berre*

  • Dag lieve ouders van Elyse*,
    Dank je wel voor het berichtje op de site van Bas*.
    Met tranen in de ogen heb ik het verhaal van jullie prachtige Elyse* gelezen, zo herkenbaar… ‘t Zijn toch zo’n enorme vechters, die kleintjes, maar soms is de pech te groot en de strijd te zwaar… Koester jullie lieve meisje, fijn dat haar verhaal hier een plekje gekregen heeft. Ze zal nooit vergeten worden!!
    Liefs,
    Sandra

    • Bedankt voor je lieve berichtje Sandra!
      Onze kleintjes waren bij de geboorte ongeveer even klein. Wat een mooi ventje was jullie Basje*. Hoe kan zoiets toch…
      We denken elke dag vol liefde terug aan onze kleine meid.
      Liefs,
      Yoni

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *