Helden van neonatale

Hoewel de kindjes de grootste helden van de afdeling zijn, heb ik een enorme bewondering voor de dokters en het verplegend personeel op de NICU.

Met de reeks “Topdokters” op VIER staat er op dinsdag meestal ook een potje blijten op het programma.

Toen ik 4 weken geleden keek was ik niet voorbereid op het zien van beelden van de voor ons bekende afdeling neonatale en de gevoelens die daarbij terug bovenkwamen. Alhoewel de opnames plaatsvinden in het UZ Gent, heeft de afdeling (op de beelden) weg van de vroegere zaal van het UZA.

In die bewuste aflevering van 4 weken geleden haalde de neonatologe aan dat er maar 6% van de kindjes op NICU het niet halen. Dat ons Elyseke pech gehad heeft wisten we al, maar het doet zo verdomd pijn om daar ook nog eens op gewezen te worden.

De aflevering van deze week was té herkenbaar. Deze beschreef zo ongeveer hoe de bewuste avond er bij ons uitzag, een kindje dat het goed deed en onverwachts doodziek geworden was. Typerend was vooral de manier waarop met zo’n situatie omgegaan wordt.

Tijdens de uren die vooraf gingen aan het overlijden werd ons stapje voor stapje duidelijk gemaakt hoe erg ons meisje er wel aan toe was. Dat we afscheid moesten nemen werd maar pas echt uitgesproken van zodra ze doorhadden dat we zelf tot die conclusie waren gekomen.

Al hadden we vrij snel door dat Elyse de volgende ochtend niet ging halen, stiekem hoop je, diep vanbinnen, dat er zich een mirakel afspeelt. Dat ondanks alle signalen dat het goed mis is, alles toch in orde komt.

Tot die harde conclusie dat het niet goed komt wil je dan ook niet komen. Maar verder strijden heeft soms geen zin meer. Als de zuurtegraad in het bloed onmeetbaar is geworden en je dochtertje hersendood wordt verklaart, kan je enkel maar hopen dat ze geen pijn gehad heeft. En dat ze beseft heeft hoeveel we van haar houden.

De verpleegkundigen en de dokters van het UZA ben ik ontzettend dankbaar. We zijn zo goed begeleid geweest.

Ook voor hen moet het verschrikkelijk zijn… Je shift afsluiten met een overlijden van een kindje. Die avond en de volgende dagen kwamen ze samen met ons afscheid nemen en huilden met ons mee. Een arts-specialist in opleiding zei dat zoiets niet konden en wilden aanvaarden. En toch moet het… 

Chapeau en een dikke merci aan deze warme, lieve mensen die zo meeleven en hun uiterste best doen voor onze kleine, grote wondertjes! Ons Elyseke was in goede handen bij jullie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *