Het ultieme moedergevoel

Deze ochtend bekroop me een ongemakkelijk gevoel. Ik had slecht gedroomd en geen zin in deze dag.

Toen ik mijn iPhone erbij nam wist ik weer waarom. Heel de wereld vierde moederdag. Behalve de onzichtbare mama’s (en de Antwerpenaren, uiteraard). 

Daarbij komt ook nog eens dat we Elyse’s babyborrel voor vandaag gepland hadden. Allesbehalve feest vandaag…

De specials in de weekendkranten over borstvoedende mama’s zijn er helemaal te veel aan. Ze herinneren me aan mijn ultieme momentje als mama. Een momentje met mijn dochter waarbij een warme gloed van moedergevoel door mijn lijf raasde. En vooral herinneren ze mij eraan hoeveel ik dat momentje mis.

Tijdens de zwangerschap besloot ik dat ik onze dochter borstvoeding zou geven… Met enige twijfel, maar we zouden wel zien hoe het liep. Met een kindje op neonatale viel deze twijfel volledig weg. Borstvoeding geven was één van de weinige dingen die we voor ons kleine meisje konden doen.

Moedermelk is dé ideale voeding voor alle kinderen, maar is zo mogelijk nog belangrijker bij premature kindjes. Het bevordert het imuunsysteem, het verlaagt het risico op NEC (necrotiserende enterocolitis) en stimuleert de soms bemoeilijkte moeder-kind binding.

Omdat ons Elyseke al na een zwangerschapsduur van 30 weken kwam piepen, werd de borstvoeding via een maagsonde toegediend. (Pas vanaf 34 weken gaan zuigen, slikken en ademen samen). De overstap naar de borst zou de komende weken stilaan gebeuren.

Op één van de eerste dagen mocht ik, als onderdeel van deze overstap al eens proberen om ons meisje tijdens het kangeroeën te laten tepelen (niet-nutritief zuigen aan een afgekolfde borst).

Met behulp van de verpleegkundige (aan een boeleke van 1kg300 is maar weinig pak aan), liet ik ons meisje tot op de juiste hoogte zakken. Tot mijn grote verbazing deed Elyse onmiddellijk wat ze moest doen, ze sperde haar kleine mondje wagenwijd open. Verder dan ik me kon voorstellen. 

Door de omstandigheden en de spoedkeizersnede duurde het langer dan gedacht, maar op dat moment voelde ik voor het eerst het moedergevoel door me heen stromen! Fier op mijn kleine meid omdat ze exact wist wat te doen.

Jammer genoeg heeft de moedermelk niet geholpen. Op de 10de dag ontwikkelde ons prutske razend snel een verschrikkelijke vorm van NEC. Al heeft het dan niet mogen baten, ik ben blij dat ik borstvoeding heb kunnen geven… Het enigste dat deze verschrikkelijke ziekte had kunnen voorkomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *