Op zoek naar het juiste antwoord

Pech komt nooit alleen. Alsof we dit jaar nog niet genoeg meegemaakt hebben lig ik nu in het ziekenhuis. Drievoudige bekkenbreuk! Om te beginnen mag ik 4 weken absoluut niet uit bed.

Ondertussen zijn de eerste 2 weken platte rust voorbij. Mijn schriftje waarin ik schrijf over ons Elyseke en over hoe enorm ik haar mis, ligt nog thuis. Vandaar deze blog… ik heb nu toch tijd en iets typen kan ik overal.

De kuisvrouw hier vroeg me deze middag of ik kindjes heb. Van het verschieten antwoord ik onmiddellijk “Nee”. Terwijl ik dit zeg draait mijn maag… Wat heb ik nu juist gezegd!

Ik voel me schuldig. Het doet me meestal deugd om over ons meisje te babbelen. Waarom deed ik dat dan zojuist niet.

Waarschijnlijk probeerde ik een ongemakkelijke situatie uit de weg te gaan. Niet dus… ik voel me eens zo ongemakkelijk. De kuisvrouw daarentegen heeft niets door en gaat vlotjes door over het feit dat dat wel een geluk is want dat het anders niet simpel zou zijn als ik thuis moest stilliggen.

Ze moest eens weten… Als ons dochtertje er nog had geweest had ik die zondag niet met de fiets gaan rijden, was ik niet gevallen en… lag ik hier nu dus niet.

Het kan allemaal raar lopen.

De volgende keer dat ik die vraag krijg, adem ik waarschijnlijk eerst even diep in om dan over mijn meisje te vertellen. Een kindje dat we hebben, maar jammer genoeg niet meer in onze armen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *